การเดินทางเริ่มที่จากสุวรรณภูมิ
เช็คอิน  แล้วก็บินออกจากไทยประมาณ บ่าย นิดๆ
เป็นการบินกันแค่สามคน
เอ้อ  คนที่บินมีบี เมท แล้วก็พี่อีกคนที่มาจากบริษัท It's work
ชื่อพี่นุ่น เพิ่งจบจากธรรมศาสตร์

ขึ้นเครื่องไชน่าแอร์ไลน์
ข้าวมื้อแรกเป็น
ปลา บวก มันฝรั่งต้ม แล้วก็ผักโขม
มีของแกล้มเป็นยำไข่ต้ม จืด ๆหน่อย สู้บ้านเราไม่ได้
แล้วก็ของหวานเป็น ขนมสาคูมาหน้าข้างบนหวาน ๆ ไม่รู้เรียกรัย
ผลไม้เป็น ผลไม้รวมเชื่อม
เอ้ออ  มีหนมปังก้อนนึงด้วย
แอบกินน้ำส้ม กะชา

บินไปสู่ เมืองไทเป ประเทศไต้หวัน
ณ สนามบิน เถาหยวน
ไปถึง ประมาณ ห้าโมงเย็นของที่นั่น

เข้าร้านดูตี้ ฟรี  เจอของก็ราคาไม่แพง
เหล้าขวดละ 800 กว่าดอลลาร์ ไต้หวัน
[1dollar Taiwon ประมาณ 1 บาท]

ไปเจอพนักงาน ถาม
นี่เป็นค่าเงินของอะรัย
ปรากฎ พนักงานพูด อิ๊งค์ไม่ได้
เราก็แอบเสียเซลฟ์

แล้วก็ไปถาม Information ของไชน่าแอร์
ว่าเราจะไปประตู D3 ไปทางไหนเขาก็อธิบายมา
เป็นการคุยกันครั้งแรก  ฮ่า ๆ แอบดีจัยยย

 

แล้วก็รอเครื่องออก  ได้อยู่ในไต้หวัน เกือบ ๆ 5 ชม.
สนามบินที่นั่น  เงียบหยังกะป่าช้า
แทบไม่มีคนเลยย
เงียบมาก ๆ

 

ก็เดิน ๆ หาเนท พอมีสัญญาณบ้างง
เจอตู้น้ำ
แล้วก็ไปกินข้าว
เป็นข้าวหมนูสไลด์ ราคา 120 Dollar Taiwon
Slice Pork with Rice
ก็ไปแลกเงินกัน
แลกไป 5 Dollar US
ได้มาประมาณ 175 Dollar Taiwon
ซื้อข้าวหมูสไลด์
แล้วก็เมทไปซื้อน้ำ

 

ปรากฎ ทีแรกเมทได้ยิน เอจท์ทีน  ที่เท่ากับ 18 เหรียญ
ก็บอกเอา สามขวด
แล้ว พนง. ก็กดเครื่องคิดเลข เป็น 240
เมท ตกใจ เลยเอาแค่ขวดเดว โดนไป 80 เหรียญไต้หวัน
ก็ประมาณ 80 กว่าบาท ซึ่งแพงมากๆ

 

แต่เราจำได้ว่า มีเครื่องกดน้ำ แค่ 25 เหรียญ
เลยลงไปกดน้ำกัน
น้ำขวด 400 มล. ราคา 80
น้ำขวด 500 มล. ราคา 25
มันเป็นน้ำแร่ ธรรมชาติ
ฮ่า ๆ

โง่ ครั้งแรก ของทริป

 

แล้วจากนั้นก็โทรกลับบ้าน ด้วยตู้โทรศัพท์
หยอดไป ห้าดอลล่าร์ ไต้หวัน
กะลังคุยกะแม่อยู่
คุยได้ซักสิบวินาที
ปรากฎ โทรศัพท์ตัด
เยี่ยมมาก

แล้วก็ไปขึ้นเครื่องตอนประมาณ ห้าทุ่ม
จะบิน จาก ไทเป ไปสู่นิวยอร์ค
รอบนี้ สิบชม. ครึ่ง 
ฮ่า ๆ  บินอ้วก

ขึ้นเครื่องได้แป็ปเดว
ปรากฎ ไชน่าแอร์ ก็แจกอาหารอีก
เพิ่งกินเมื่อกี้เองงง
มื้อนี้เป็น หนมปังก้อน
พร้อมด้วย พาสต้าไก่
แล้วก็ แฮม กับ แครอท
ของหวานเป็นเค้ก
แล้วก็ผลไม้ เป็นสัปปะรด น้ำเชื่อม

มื้อนี้แอบกินไม่หมด ก็เก็บไว้บนเครื่องกะกินตอนเช้า
แต่มื้อเช้าดันมีข้าวอีก  เคียดเลยย
เครื่องบิน จาก ไทเปไปสู่ซานฟราน
บินเวลารวม สิบ ชม. ครึ่ง
พอกินเสร็จก็หลับยาว ๆ
ระหว่างหลับ
มันน่าจะเป็นกลางคืนเพราะบินตอนห้าทุ่ม แต่ถึงซานฟรานหนึ่งทุ่ม
แต่ดันมีพระอาทิตย์ ตลอดเที่ยว
สว่าง ตลอดเลยยย
พอซักประมาณใกล้ถึง

ไชน่าแอร์ก็แจกของกินอีก
รอบนี้จะเลยเอาแค่
rice with soup
คิดว่าเป็นซุป
แต่มันคือ ข้าวต้ม
เป็นข้ามต้มถั่วฝักยาว
กะหนมปังก้อน [อีกแระ]
แถมด้วยอะรัยอีกสองอย่างหว่าาา ?
แล้วก็มีชาจีนร้อน
กินอิ่มกันไป

และแล้วว
เครื่องก็ร่อนมาจอดที่ สหรัฐอเมริกา
ว๊าว ๆ

เครื่องแตะสู่ พื้น ตื่นเต้น ๆ
อเมริกา
มีแต่คน แปลก ๆ  ไม่ค่อยเหมือนเรา
ฝรั่งตัวใหญ่  คนผิวสี แง่ม ๆ บลา ๆ

พอมาถึงซานฟรานต้องต่อเครื่อง
ก็ต้องเข้าด่านตรวจคนเข้าเมือง
ตื่นเต้น ๆ
ต้องคุยกะเขา
ปรากฎ ฟังไม่รู้เรื่อง  ฮ่า ๆ
ตอบไปอยู่แค่สองอย่าง
เยส มายเฟิร์สไทม์ กะ แอม เวิรคกิ้ง แอท แมคโดนัลด์  เวอร์จิเนีย
ฮ่า ๆ

 

แต่ก็ผ่านไปเฉย
ทีนี้ด่านไปต่อไป
ศุลกากร
นึกว่าจะรื้อกระเป๋า
ปรากฎเราเป็นคอนเนคติ้งไฟล์ท
ก็ไม่ต้องตรวจไปเลย
ชิลด์ ๆ
ให้มันได้งี้ดิ

จากนั้นเดินไปเข้าเกท
แล้วก็เปลี่ยนสายการบินเป็น เดลต้า
ปรากฏ  โชคดี
เจอคุณพี่เจ้าหน้าที่  ที่เป็นคนไทย
ช่วยทุกอย่างเลย
ตั้งแต่เปลี่ยนตั๋วเป็นนั่งติดกันสามคน
แถมมีหมอน มีผ้าห่มให้
แล้วก็หูฟังซึ่ง ปกติ ชั้นอีโค ไม่มี  แต่พี่เขาเอามาให้
แต่  หาหูฟังไม่เจอ !!  ช่างมัน
แล้วพี่เขายังฝากบอกแอร์อีก
ว่าเราเป็นเพื่อนเขา  ให้เทคแคร์ด้วย
โชคดีสุด ๆ  มีน้ำมาให้ก่อนด้วย

 

ระหว่างที่เช็คอิน
ต้องมีการตรวจร่างกาย
ปรากฎ เมท ไปเจอวัตถุ
เขาก็ตรวจ ๆ  เข้มเลยย
ทีแรกนึกว่าเมทมีอาวุธ
แต่ที่ไหนได้  ขามันเป็นเหล็ก
เคยใส่เหล็กไว้ในขา  ก็เลยโดน
สม  ตอนเด็กดันเป็นแซ่บ  ฮ่า ๆ  ไม่เกี่ยว ๆและ

เครื่องบิน
บิน จากซานฟรานไปนิวยอร์ค  ห้าชม.
เริ่มทรมาณ เพราะมันเมื่อย
แถม ไม่ได้กินข้าวอีก
เพราะเดลต้า  ไม่แจกข้าว

 

 

กว่าจะบินถึง นิวยอร์คน นานมากก

รู้สึกทรมาณเจง ๆ

อยากนอน  ก็นอนไม่ค่อยหลับ เพราะมันเมื่อย

และแอบ เจ็ทแลคด้วย นิด ๆ

 

และแล้ว  ในที่สุด  เราก็มาถึงซะที

สนามบิน เจ เอฟ เค ณ เมืองนิวยอร์ค

เวลา เกือบเจ็ดโมงเช้าของนิวยอร์ค

มาถึง  เราสามคน ก็ตั้งใจพร้อมกันว่า

จะกินข้าวก่อนเลย

ฮ่า ๆ

ก็มันหิวนิ

ไปนั่งกิน เบอร์เกอร์คิง

แอบพลาดเล็กน้อย

ทีแรกจะสั่งเบอร์เกอร์ไก่  เบอร์เกอร์ปลา

แต่มันไม่ขาย

มันขายเฉพาะอาหารเช้า

ก็เลยสั่ง ครัวซองค์ ไส้เบคอน ชีส และไข่

ดีที่มองเมนูไว้ก่อน

ราคา สามเหรียญ ประมาณ ห้าสิบเซ็นต์ ได้

แล้วทีนี้ เมทหิวน้ำ [อีกแระ]  ก็สั่งน้ำ

น้ำขวดละ สามเหรียญกว่า

ราคา เท่ากับครัวซองค์เลย  แพงชะมัด

 

 

พอกินเสร็จ  ก็กะจะไปเดินข้างนอก

เลยถามตรงประชาสัมพันธ์

ว่าอยากไปดูเทพีเสรีภาพ

เขาถามกลับ  คุณมีไฟล์ทบินกี่โมง ?

ก็ตอบไปว่า เที่ยง ๆ

เขาก็เลยบอกว่า งั้นอยู่ในนี้เถอะ

เพราะ กว่าจะเดินทางไปกลับ

ต้องมีสี่ชม. ไกลจากสนามบินมากก

เดินทางโดยซับเวย์

ไม่ใช่ซับเวย์ ร้านอาหาร  แหะ ๆ

 

 

เราก็เลยไม่ไปกัน

ก้นั่งเวิ่น รอจนกระทั่งเครื่องออก

จากนิวยอร์ค สู่ ริชมอนด์  เวอร์จิเนีย

 

 

 

และแล้วก็มาถึงที่หนาย

ณ เวอร์จิเนีย

คนที่มารับคือ สก็อต  หุ้นส่วนของนายจ้าง โรเบิร์ต

วะ วะ ว้าววว

ถึงซะที เขามารับที่สนามบิน

แล้วก็พาไปส่งที่พัก

แต่ระหว่างที่เอากระเป๋านั้น

กระเป๋าของเมทดันไม่มา หนึ่งใบ 

ก็เลยต้องกลับมาโดยที่ไม่มีกระเป๋า หนึ่งใบ

เอามาสอง  ยังมาไม่ถึงหนึ่งใบ